കുംഭാരസമുഹത്തിൻ്റെ സാമൂഹികവും വിദ്യാഭ്യാസപരവുമായ പിന്നോക്കാവസ്ഥ

ഗ്രീഷ്മ ടി.      

പ്രബന്ധ സംഗ്രഹം

ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ ഉടനീളം മൺപാത്ര നിർമ്മാണത്തിലും വിതരണത്തിലും ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന പരമ്പരാഗത തൊഴിലാളിസമൂഹമാണ് കുംഭാരസമുഹം. സാമൂഹികവും സാംസ്‌കാരികവുമായ ഒരുപാട് വെല്ലു വിളികൾ അനുഭവിച്ചികൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗമാണ് ഇവർ.ഈ പ്രബന്ധത്തിലൂടെ അവരുടെ സാമ്പത്തിക-സാമൂഹിക-വിദ്യാഭ്യാസ- തൊഴിൽ മേഖലകളിലെ വിവിധ പ്രശ്നങ്ങളെ അവലോകനം  ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

താക്കോൽ വാക്കുകൾ :

കുംഭാരർ, അത്തൈ, കുശവൻ, മാരിയമ്മ, ഋതുശുദ്ധി( മാസിക)

ആമുഖം

കുംഭാരസമൂഹം കേരള സംസ്കാരത്തേക്കാൾ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സംസ്കാരമാണ് പിന്തുടരുന്നത്. ഈ സമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങളെ ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ കാണാം, അവിടെ അവർ വിവിധ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ഡെൽഹിയിൽ ‘കുംബാർ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘പ്രജാപതി’ എന്നാണ് ഇവരെ വിളിക്കുന്നത്. പഞ്ചാബിൽ ‘കുമ്ഹർ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘കുമിയാർ’ എന്നാണ്. ആന്ധ്രാപ്രദേശ്/തെലങ്കാനയിൽ ‘കുമ്മര’ എന്നും പറയുന്നു. തമിഴ്നാട്ടിൽ ‘കുസവൻ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘കുമ്മരി’ എന്നും കര്‍ണാടകയിൽ ‘കുമ്മർ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘വടിയാർ’ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. കേരളത്തിൽ ഇവരെ ‘കുശവൻ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘കുംഭാരൻ’ എന്നും വിളിക്കുന്നു.

ഈ പേരിനു പിന്നിൽ ഒരു ഐതീഹൃമുണ്ട്. ഒരിക്കൽ ദേവലോകത്ത്‌ ദേവന്മാരുടെ പൂജനടക്കുന്ന സമയത്ത് കർമ്മങ്ങൾക്കായുള്ള കുടങ്ങളും മറ്റു പാത്രങ്ങളും ഇല്ലാതായപ്പോൾ ദേവന്മാരെല്ലാം അസ്വസ്ഥരായി . ഉടൻ തന്നെ ദേവന്മാരെല്ലാം ശിവനെ കണ്ട് സങ്കടമുണർത്തിച്ചു. ശിവൻ അതിനുള്ള പരിഹാരമായി മുടിപറിച്ചു തന്റെ തുടയിലടിച്ച് ഒരാളെ സൃഷ്ടിച്ചു . അയാൾക്ക്‌ മണ്ണ് കൊണ്ട് കുടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള വരം കൊടുത്തു . കുംഭം ഉണ്ടാക്കുന്നതിനുവേണ്ടി , മണ്ണിനും വെള്ളത്തിനുമായി പരമശിവന്റെ ഗംഗാ ജലവും, ചെളിയും , ചക്രത്തിനായി മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ സുദർശന ചക്രവും അത് തിരിക്കുവാനായി ശിവന്റെ ത്രിശൂലവും ചക്രത്തിൽ നിന്ന് കുംഭം വേർപ്പെടുത്തുന്നതിനു പൂണൂലും ഉപയോഗിച്ചു . ശിവൻ ശിരസിൽ നിന്നൊഴുകുന്ന ഗംഗാ ജലംകൊണ്ട് കൈ നനച്ച് കുംഭത്തിന്റെ അടിഭാഗം മൂട്ടി .നനഞ്ഞ പച്ച കളിമണ്ണ് കുംഭം ആയതിനാൽ ശിവൻ പറഞ്ഞു “ചുടു കുശവ ” . ഉടനെതന്നെ കുംഭം ചൂളയ്ക്ക് വെച്ച് ചുട്ടെടുത്തു . അങ്ങനെയാണ് കുശവൻ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടത്.

കുടിയേറ്റം

കേരളത്തിൽ കുംഭാര സമൂഹം എട്ട് ജില്ലകളിലായി വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭാഷയും വസ്ത്രധാരണവും ഉൾപ്പെടെ, കേരളസമൂഹത്തോട് താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഇവർ വ്യത്യസ്തമായ ജീവിതശൈലി പിന്തുടരുന്നു. മൺപാത്രനിർമ്മാണം മുഖ്യ ഉപജീവനമാർഗമാണ്. ഈ സമൂഹം പഴയകാലത്ത് ആന്ധ്രാപ്രദേശിൽ നിന്ന് കുടിയേറിയവരാണെന്ന് പൊതുവെ വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ കൃത്യമായ വർഷം വ്യക്തമല്ല.

ആന്ധ്രാപ്രദേശ് ആണ് ഇവരുടെ ഉദ്ഭവസ്ഥലം. മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് ഇവർ എന്തുകൊണ്ട് കുടിയേറി എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ തെളിവുകളുമില്ല. തമിഴ്നാട്ടിലെ മധുരയിൽ നിന്നാണ് കേരളത്തിലേക്ക് ഇവർ എത്തിയത്. ആദ്യകാലത്ത് ക്ഷേത്രആവശ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മൺപാത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ തൊഴിൽ. അവരുടെ ആചാരങ്ങളിൽ തമിഴ് സംസ്കാരത്തിന്റെ തെളിവുകൾ വ്യക്തമായി കാണാനില്ല. ‘മാരിയമ്മ’ എന്ന ദേവിയെ ആരാധിക്കുന്നത് മാത്രമാണ് തമിഴ് സംസ്കാരവുമായി സാമ്യമുള്ളത്. എന്നാൽ ആ ആരാധനാചാരങ്ങൾ തമിഴ്നാട്ടിലെ രീതികളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ്.

കേരളത്തിലേക്കുള്ള അവരുടെ കുടിയേറ്റത്തിന്റെ കൃത്യമായ കാലഘട്ടം അറിയില്ല. തമിഴ്നാട്ടിലേക്ക് കുടിയേറിയതിന് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുശേഷമാണ്, മെച്ചപ്പെട്ട ഉപജീവനത്തിനായി മധുരയിൽ നിന്ന് പാലക്കാട് വഴി കേരളത്തിലേക്ക് ഇവർ എത്തിയത്. ഭൂമിയുടമകൾ ഇവർക്ക് താമസിക്കാൻ ഭൂമി നൽകി കോളനികൾ രൂപീകരിക്കാൻ സഹായിച്ചു. പിന്നീട് ഈ കോളനികൾ മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു.

സാമൂഹികഘടന

സ്വന്തമായ ഭാഷയും പരമ്പരാഗത തൊഴിലും ഉള്ള കുംഭാരസമൂഹം സ്വതന്ത്രമായ ഒരു സാമൂഹികഗ്രൂപ്പായി നിലനിൽക്കുന്നു. ഇവർ അഞ്ച് ഉപവിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: പട്ടഗൽ, ഷെലവന, സൗദിരി, പുലിന്തളം, ജോഗം. ഒരേ കുടുംബവിഭാഗത്തിനുള്ളിൽ വിവാഹം നിരോധിതമാണ്. ജോഗം ഒഴികെയുള്ള എല്ലാ വിഭാഗങ്ങൾക്കും ഉപവിഭാഗങ്ങളുണ്ട്. KIRTADS നടത്തിയ പഠനപ്രകാരം ഇവരുടെ ജനസംഖ്യ 10,000ൽ താഴെയാണ്.

കുടുംബവ്യവസ്ഥ പിതൃത്വാധിപത്യ രീതിയിലാണ്. വംശപരമ്പര പിതാവിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നാണ് തുടരുന്നത്. വിവാഹത്തിന് ശേഷം സ്ത്രീ ഭർത്താവിന്റെ കുടുംബത്തിൽ ചേർക്കപ്പെടുന്നു. ഭാര്യ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നു. സ്ത്രീക്ക് പിതാവിന്റെ സ്വത്തിൽ അവകാശമില്ല.

സാമൂഹിക ജീവിതം

 സാധാരണയായി കോളനികളിൽ മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുന്നു. ഭാഷയിലും ജീവിതശൈലിയിലും ഇവർ ഒറ്റപ്പെട്ട നിലപാട് പിന്തുടരുന്നു. മൺപാത്രങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനും മറ്റ് ചില ആവശ്യങ്ങൾക്കുമായി മാത്രമാണ് ഇവർ മറ്റ് സമൂഹങ്ങളുമായി ഇടപഴകുന്നത്.

സാമൂഹിക ജീവിതം

പരമ്പരാഗതമായി, കുംഭാരരുടെ ജീവിതം അവരുടെ കോളനികളിൽ ഒതുങ്ങുന്നതായിരുന്നു. ഭാഷയിലും  ജീവിതരീതിയിലും അവർ വലിയ ഒറ്റപ്പെടൽ പാലിച്ചിരുന്നു. മറ്റു സമൂഹങ്ങളുമായി ഇവർ ബന്ധപ്പെടുന്നത് പ്രധാനമായും

മൺപാത്രങ്ങൾ  വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനും

ചില അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഇന്ന് സ്ഥിതി മാറിയിട്ടുണ്ട്,

ഈ സമൂഹത്തിൽപ്പെട്ട കുറച്ച് പേരെങ്കിലും വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയിട്ടുണ്ട്

തൊഴിൽ മേഖലയിൽ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതിന് ശ്രമം നടത്തുന്നുമുണ്ട്.

സാമൂഹിക അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധവൽക്കരണം വർധിച്ചതിൻ്റെ ഫലമായി അവർ

സാമൂഹിക അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താൻ തുടങ്ങി.

സ്വന്തം സാമൂഹികസ്ഥാനം തിരിച്ചറിഞ്ഞു

ചൂഷണത്തിനെതിരെ സംഘടനാപരമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ  തുടങ്ങി.

ഇതിനായി ‘ കേരള കുംഭാര സഭ' എന്ന സംഘടന രൂപീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഭാഷ

ഭാഷയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം ആശയവിനിമയമാണ്. കുംഭാര സമൂഹത്തിന് ആശയവിനിമയത്തിനായി സ്വന്തം ഭാഷയുണ്ട്. അവരുടെ ഭാഷ ‘കരിംതെലുങ്ക്’ അല്ലെങ്കിൽ ‘കുമ്മാര’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു; ഇത് തെലുങ്ക് ഭാഷയുടെ മറ്റൊരു രൂപമാണ്. ഈ ഭാഷ വളരെ വ്യത്യസ്തമാണ്, മറ്റിടങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നതല്ല.

ദീർഘകാല സമ്പർക്കം മൂലം മലയാളം അവരുടെ ഭാഷയെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നത് സത്യമാണ്. മലയാളത്തിലെ സഞ്ചി,ആകാശം, പാട്ട്, അവകാശം, പഞ്ചസാര, നിലാവ്,തുടങ്ങിയ വാക്കുകൾ കുമ്മാര ഭാഷയിലും ഉപയോഗിക്കുന്നു.

കേരളത്തിലെ ആളുകൾക്ക് കുമ്മാര ഭാഷ അറിയാത്തതിനാൽ, അവർ മലയാളത്തിലൂടെയാണ് മറ്റുള്ളവരുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നത്. ഇന്നത്തെ കാലത്ത്, ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും മലയാളം സംസാരിക്കാൻ കഴിവുള്ളവരാണ്. അവരുടെ ഭാഷയിലെ മലയാളത്തിന്റെ സ്വാധീനം, കേരള സംസ്കാരം പിന്തുടരുന്നവരുമായി അവരുടെ സമ്പർക്കത്തിന്റെ വ്യാപ്തി വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കുമ്മാര ഭാഷയിലെ ഭക്തിഗാനങ്ങളിൽ തമിഴ് വാക്കുകളും കാണപ്പെടുന്നു, ഉദാഹരണത്തിന്: “അക്ക”(സഹോദരി), “അത്തൈ” (അമ്മായി), “അപ്പ” (അച്ഛൻ), “മാമ” (മാമൻ), “അണ്ണ” (സഹോദരൻ) തുടങ്ങിയവ.

കുംഭാരർ തമ്മിലുള്ള സ്വകാര്യ ആശയവിനിമയത്തിനായി കുമ്മാര ഭാഷയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്, കൂടാതെ മറ്റു ഭാഷകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു  ഉച്ചാരണം അവർ പിന്തുടരുന്നു. മലയാളം സംസാരിക്കുമ്പോഴും അവർ സ്വന്തം മാതൃഭാഷയുടെ ഉച്ചാരണം നിലനിർത്തുന്നു. നല്ല മലയാള ഉച്ചാരണമുള്ളവർ സാധാരണയായി വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവരോ, മലയാളം സംസാരിക്കുന്ന കേരളീയരുമായി കൂടുതൽ ഇടപഴകുന്നവരോ ആയിരിക്കും.

വസ്ത്രധാരണം

പഴയ കാലത്ത്, കുംഭാര സമൂഹത്തിലെ പുരുഷന്മാർ സാധാരണ വസ്ത്രമായി ധോതി മാത്രമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്, പ്രത്യേക അവസരങ്ങൾ ഒഴികെ, വിവാഹ അവസരങ്ങളിൽ ശരീരം മുഴുവൻ മൂടുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്നു. പുരുഷന്മാർ മുടി മുറിക്കാതെ നീളത്തിൽ വളർത്തുകയും കാതിൽ കടുക്കൻ ധരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

സ്ത്രീകൾ പഴയകാലത്ത് മുണ്ട് ധരിക്കുകയും, നെഞ്ച് മൂടാൻ ചെറിയ തുണിക്കഷ്ണം ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പഴയ തലമുറയിലെ സ്ത്രീകൾ നെഞ്ച് മൂടാറില്ലായിരുന്നു; പകരം വിവിധ നിറങ്ങളിലുള്ള മാലകൾ കഴുത്തിൽ ധരിച്ച് അലങ്കരിക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്. അവർ മൂക്കുത്തിയും ധരിച്ചിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ കാലത്ത്, അവർ കേരളത്തിലെ മറ്റു സമൂഹങ്ങൾ പിന്തുടരുന്ന വസ്ത്രധാരണ രീതിയാണ് പിന്തുടരുന്നത്.

ഭൂമി – താമസ സൗകര്യങ്ങൾ

ഗ്രാമങ്ങളിൽ കുംഭാരർ കൂടുതലായും വാടകക്കാരായി ചെറിയ ഭൂപ്രദേശങ്ങളിലാണ് താമസിക്കുന്നത്. ഒരു സ്ഥലത്ത് 2 മുതൽ 25 കുടുംബങ്ങൾ വരെ ചേർന്ന് കോളനികളായി താമസിക്കുന്നതാണ് പതിവ്. വളരെ കുറച്ച് പേർക്ക് മാത്രമാണ് സ്വന്തം ഭൂമിയിൽ ഉടമസ്ഥാവകാശം ഉള്ളത്.

പഴയകാലത്ത് മണ്ണ്, മണൽ, വിറക് തുടങ്ങിയ വസ്തുക്കൾ എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമായ പ്രദേശങ്ങളിലാണ് അവർ താമസിച്ചിരുന്നത്. അന്നത്തെ ബ്രാഹ്മണർ, നായർവർഗ്ഗം തുടങ്ങിയ ഭൂമിയുടമകളുടെ കീഴിലുള്ള വാടകക്കാരായിരുന്നു ഇവർ. ഭൂമിയുടമകൾ താമസസ്ഥലം മാറ്റാൻ നിർബന്ധിതരാക്കിയതിനാൽ, അവർക്ക് ഭൂമി നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. കുംഭാരർ കൃഷിഭൂമികൾ സ്വന്തമാക്കുകയോ കൃഷിയിൽ ഏർപ്പെടുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല.

ഇവരുടെ കുടിലുകൾ കൂടുതലായും പാലക്കാട്, തൃശ്ശൂർ, കോഴിക്കോട് ജില്ലകളിലാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. പാലക്കാട് ജില്ലയിൽ ഇവർ താമസിക്കുന്ന കോളനികളെ ‘കുംഭാര തറ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. വീടുകൾ പുതുക്കിപ്പണിയുന്നതിനായി അവർ സർക്കാർ വായ്പകൾ എടുത്തിരുന്നു. എന്നാൽ, പലർക്കും ആ വായ്പ തിരിച്ചടയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വീടുകൾ ശുചിയായി സൂക്ഷിക്കുന്നതിൽ കുംഭാരർ വളരെ ശ്രദ്ധ പുലർത്തിയിരുന്നു.

പരമ്പരാഗത തൊഴിൽ മേഖലയിൽ പുരുഷൻ-സ്ത്രീ എന്ന വ്യത്യാസം വ്യക്തമായി കാണാം. ചക്രം തിരിച്ച് മൺപാത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും അവ ചുട്ടെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് പുരുഷന്മാരാണ്. സ്ത്രീകൾക്ക് ചക്രം തിരിക്കാൻ അനുവാദമില്ല. അവർ കൈകൊണ്ട്, ചക്രം ഉപയോഗിക്കാതെ മൺപാത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നു.

പാത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ മണ്ണ് തയ്യാറാക്കുന്നതിലും, വിറകും, ഉണങ്ങിയ പുല്ലും ശേഖരിക്കുന്നതിലും സ്ത്രീകളുടെ സഹായം ആവശ്യമാണ്. മരംകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച വലിയ കൊട്ടകളിൽ പാത്രങ്ങൾ കയറ്റി വീടുതോറും പോയി വിൽപ്പന നടത്തുന്നതാണ് പതിവ്.

സ്റ്റീൽ, അലുമിനിയം, പ്ലാസ്റ്റിക് പാത്രങ്ങളുടെ വരവോടെ ഇവരുടെ തൊഴിലിനെ ഗുരുതരമായി ബാധിക്കപ്പെട്ടു. അതിനാൽ, മൺപാത്ര നിർമ്മാണം കുറച്ച്, സമൂഹത്തിൽ ലഭ്യമായ മറ്റു തൊഴിൽ മേഖലകളിലേക്ക് അവർ മാറി. അസംസ്കൃത വസ്തുക്കളുടെ ക്ഷാമം, ഉയർന്ന ചെലവ്, വരുമാനം ലഭിക്കാൻ വൈകുന്നത് എന്നിവയും ഇവരെ മറ്റു തൊഴിൽ മേഖലകളിലേക്ക് തിരിയാൻ ഇടയാക്കി.

അതോടൊപ്പം, ആധുനികവൽക്കരണവും, വലിയ കമ്പനികൾ വലിയ തോതിൽ പാത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നത് കൂടിയതും കുംഭാരരുടെ പരമ്പരാഗത മൺപാത്ര നിർമ്മാണ രീതിയെ പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചു.

പഴയകാലത്ത് ആൺകുട്ടികളെ ഈ തൊഴിൽ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, ഇന്നത്തെ യുവതലമുറയ്ക്ക് ഈ തൊഴിൽമേഖലയോട് താൽപര്യം നന്നേ കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസത്തോടുള്ള താൽപര്യം വർധിച്ചതും, ഉത്പാദനത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന നഷ്ടങ്ങളും ഇവരെ ഈ തൊഴിലിൽ നിന്നകറ്റി. വിദ്യാഭ്യാസസൗകര്യങ്ങളും ജോലി സംവരണവും ആവശ്യപ്പെട്ട് അവർ പുതിയ മാർഗങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാനും തുടങ്ങി.

വിവാഹം

കുംഭാര സമൂഹത്തിലെ വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ മറ്റു സമൂഹങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. വധുവിനെ കണ്ടെത്തുന്നത് വരന്റെ മാതാപിതാക്കളാണ്. വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് വരനും വധുവും തമ്മിൽ കാണാൻ അനുവദിക്കാറില്ല. വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ സാധാരണയായി വരന്റെ വീട്ടിൽ, വിവാഹത്തിന് മുമ്പായി നടത്തപ്പെടുന്നു. വധുവും കുടുംബവും വരന്റെ വീട്ടിലേക്ക് എത്തുന്നുവെങ്കിലും, വിവാഹം നടക്കുന്നതുവരെ അവരെ വീട്ടിനുള്ളിൽ പ്രവേശിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല; പകരം പ്രത്യേകം സ്ഥലത്ത് അവരെ താമസിപ്പിക്കും.

കുംഭാരസമൂഹത്തിൽ സ്വന്തം ഉപജാതിക്കുള്ളിൽ വിവാഹം ചെയ്യാറില്ല. മുമ്പ് ബഹുഭാര്യത്വം നിലനിന്നിരുന്നു. ഭാര്യയുടെ സഹോദരിമാരെ വിവാഹം ചെയ്യുന്നതും പതിവായിരുന്നു. എന്നാൽ സ്ത്രീകൾക്ക് ഒന്നിലധികം ഭർത്താക്കന്മാർ അനുവദനീയമല്ല. കുട്ടികളില്ലാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ വിധവാവിവാഹം അനുവദിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

 എന്നാൽ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് വിവാഹരീതികളിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചിലർ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ വിവാഹം നടത്തുമ്പോൾ, ചിലർ സ്വന്തം വീടുകളിൽ വിവാഹം നടത്തുന്നു. ജാതകപ്രകാരം വിവാഹം ക്രമീകരിക്കുന്ന പ്രവണത ഇപ്പോൾ കാണപ്പെടുന്നു, ഇത് മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ വരൻ തന്നെയാണ് വധുവിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് എന്ന മാറ്റവും കാണാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ട്. അന്യജാതി വിവാഹങ്ങളും കാണപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും  അത് അത്ര സാധാരണമല്ല.

അടക്കച്ചടങ്ങുകൾ

ഒരു അംഗത്തിന്റെ മരണം സംഭവിച്ച വിവരം കുടുംബാംഗങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെ അറിയിക്കുന്നു. അടക്കച്ചടങ്ങുകൾ സാധാരണയായി മൂത്ത മകനാണ് നിർവഹിക്കുന്നത്. മകൻ ഇല്ലാത്ത പക്ഷം, മരിച്ചവന്റെ സഹോദരൻ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റു പുരുഷബന്ധുക്കൾക്ക് ചടങ്ങുകൾ നടത്താം. എന്നാൽ ചടങ്ങുകൾ നിർവഹിക്കുന്നവർ തല മുണ്ഡനം ചെയ്തിരിക്കണം.

ശവസംസ്കാരത്തിനുള്ള ഒരുക്കമായി, മൃതദേഹം കഴുകി ശുദ്ധമാക്കുകയും വെളുത്ത വസ്ത്രം വിരിച്ച് മരപ്പലകയിൽ കിടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. തല തെക്കോട്ടാണ് തിരിച്ച് വെക്കുന്നത്. മൃതദേഹം പൊതുസമാധിസ്ഥലത്തോ അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം ഭൂമിയിലോ അടക്കം ചെയ്യാം.

മരണത്തിനു ശേഷം ചില ദിവസങ്ങൾ കൂടി ബന്ധുക്കൾ ശുദ്ധീകരണചടങ്ങുകൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. ഈ കാലയളവിൽ വിവാഹചടങ്ങുകളിൽ പങ്കെടുക്കുവാൻ പാടില്ല. പതിനഞ്ചാം ദിവസം ചടങ്ങുകളുടെ സമാപനം നടത്തുന്നു. അന്ന് അടക്കച്ചടങ്ങുകൾ നിർവഹിച്ച വ്യക്തി കുളിച്ചു ശുദ്ധിയാക്കി യാഗചടങ്ങുകൾ നടത്തുന്നു. മരിച്ച വ്യക്തി ഉപയോഗിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കാൻ പാടില്ല,അത് നദിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കുകയും വേണം

സാമൂഹികാചാരങ്ങൾ

ഓരോ സമൂഹവും അവരുടെ സാമൂഹിക വികസനത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ ചില ആചാരങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നു. മറ്റ് സമൂഹങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ കുംഭാരസമൂഹത്തിനും പ്രസവചടങ്ങുകൾ, കുഞ്ഞിന് ആദ്യമായി ചോറ് കൊടുക്കുന്ന ചടങ്ങ്, കാതുകുത്ത്, ൠതുശുദ്ധി (മാസിക) ചടങ്ങ്, വിവാഹം, മരണം തുടങ്ങിയവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രത്യേക ആചാരങ്ങൾ ഉണ്ട്.

മതാചാരങ്ങൾ

ദൈവങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലും

തൊഴിലിലും സഹായിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിച്ച് കുംഭാരസമൂഹം ചില മതാചാരങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. ഉത്സവങ്ങൾ, പൂജകൾ, ക്ഷേത്രസന്ദർശനം തുടങ്ങിയവ അതിൽപ്പെടുന്നു. കുംഭാരന്മാർ ഹിന്ദുമതത്തിലെ ഉപദേവന്മാരെ ആരാധിക്കുന്നു.

‘മാരിയമ്മ’യാണ് കുംഭാര സമൂഹത്തിന്റെ പ്രധാനദേവി. ദേവിയുടെ സംരക്ഷകരായി നിരവധി ദേവതകളുമുണ്ട്. അവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത് ‘രാജമന്നൻ’ ആണ്. ഓരോ വീട്ടിലും ഒരു ദേവതയെ സ്ഥാപിച്ച് പൂജ നടത്തുന്നു. ‘പുലിന്തളം’ വിഭാഗം ‘മുനാണ്ടി’ എന്ന ദേവതയെ ആരാധിക്കുന്നു. ‘സൗദിരി’ വിഭാഗത്തിന് ‘രാജമന്നൻ’ പ്രധാനമാണ്. ‘സെലേവിന’ വിഭാഗം നാഗദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നു.

പൊങ്കലും മാരിയമ്മൻ പൂജയും കുംഭാരരുടെ പ്രധാന മതോത്സവങ്ങളാണ്. മറ്റ് ഉപദേവന്മാരെയും ഈ ഉത്സവങ്ങളിൽ ആരാധിക്കുന്നു. പൂജ നടത്തുന്നതിന് മുൻപ് നാല്പത്തൊന്ന് ദിവസത്തെ കഠിനവ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. ചിക്കൻപോക്സ് (ചൊറിച്ചിൽരോഗം) രോഗത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷ ലഭിക്കാൻ മാരിയമ്മയെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നതിനായി മാരിയമ്മൻ പൂജ നടത്തുന്നു. കർശനമായ ആചാരങ്ങളും ചടങ്ങുകളും ഉള്ളതുകൊണ്ടു തന്നെ കേരളത്തിലെ മറ്റ് ക്ഷേത്രോത്സവങ്ങളിൽ നിന്ന് കുഭാരരുടെ ക്ഷേത്രോത്സവങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്.

കുംഭാരസമുഹത്തിൻ്റെ പഠനപിന്നോക്കാവസ്ഥയ്ക്കുള്ള കാരണങ്ങൾ നിരവധിയാണ്.

ദാരിദ്ര്യം

കുംഭാരസമൂഹം സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹികമായും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ്. ഇവരുടെ ഏക വരുമാനമാർഗം മൺപാത്രനിർമ്മാണമാണ്, അതിനാൽ അവർ ദാരിദ്ര്യബാധിതമായ ജീവിതമാണ് നയിക്കുന്നത്. പഴയകാലം മുതൽ തന്നെ ദാരിദ്ര്യത്തിലായിരുന്ന ഇവർക്ക് ആഹാരം, വാസസ്ഥലം, വസ്ത്രം എന്നിവ ലഭ്യമാക്കേണ്ട ആവശ്യകതയാൽ കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരും മൺപാത്ര നിർമ്മാണത്തിൽ ഏർപ്പെടേണ്ടി വന്നു.

ഇതിനായി അവരുടെ കുടിലുകളുടെ സമീപത്ത് ഒരു ജോലിശാല ഒരുക്കുന്നു. അച്ഛനെ അമ്മ സഹായിക്കുകയും പാത്രങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച് വിൽപ്പനയ്ക്കായി തയ്യാറായാൽ, സ്ത്രീകൾ അവ മരപ്പാത്രങ്ങളിൽ വെച്ച് ഉപഭോക്താക്കളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്യുന്നു. അച്ഛൻ ജോലിശാലയിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ മുതിർന്ന കുട്ടികൾ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിക്കുകയും, അമ്മ ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് വീട്ടിൽ ചെറിയകുട്ടികളെ നോക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ജനസംഖ്യ വർധനവ്

പഴയകാലത്ത് കുടുംബങ്ങളിൽ അംഗസംഖ്യ കൂടുതലായിരുന്നു. സാധാരണയായി 8 മുതൽ 10 പേർ വരെ ഒരു കുടുംബത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ, അമ്മ, മുത്തച്ഛൻ, മുത്തശ്ശി എന്നിവരടങ്ങിയ ഒരു കുടുംബത്തിൽ ഏകദേശം ഇരുപത് പേർ വരെ ഉണ്ടായിരുന്നതും സാധാരണമായിരുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ കുടുംബച്ചെലവ് കൂടുതലായതിനാൽ വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവ് വഹിക്കാൻ തന്നെ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ബാലവിവാഹം

പഴയകാലത്ത് കുംഭാര സമൂഹത്തിൽ ബാലവിവാഹം സാധാരണമായി നടന്നിരുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി പെൺകുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു. ഭൂരിഭാഗം സ്ത്രീകളും 18 വയസിന് മുമ്പേ വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നു. സാമൂഹിക ഘടനയിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് ഉയർന്ന സ്ഥാനം നൽകിയിരുന്നില്ല. വീടുകളിൽ അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.

വിദ്യാഭ്യാസം മനുഷ്യരെ സാംസ്കാരികമായി വളർത്തുന്നതിന് ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതാണ്. എന്നാൽ കുംഭാര സമൂഹത്തിന് വിദ്യാഭ്യാസം ലഭ്യമാകാതെ വന്നതിനാൽ, അവർ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കേരളത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് വലിയ പുരോഗതി ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, കുംഭാര സമൂഹത്തിലെ പലരും ആ മാറ്റങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല.

സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥ കാരണം ഭൂരിഭാഗം വിദ്യാർത്ഥികളും ഹൈസ്കൂൾ തലത്തിൽ പഠനം നിർത്തിയിരുന്നു. ഈ പ്രവണത ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ കൂടുതലും നഗരപ്രദേശങ്ങളിൽ കുറവുമാണ്. ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം നേടി മികച്ച തൊഴിൽസ്ഥാനങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നവർ വളരെ കുറവാണ്. അതിന് പ്രധാനമായും ദാരിദ്ര്യം, വലിയ കുടുംബസംഖ്യ, ബാലവിവാഹം, സാമൂഹിക പിന്നാക്കാവസ്ഥ, തൊഴിൽ ആശ്രിത ജീവിതം, സംവരണ സൗകര്യങ്ങളുടെ കുറവ് എന്നിവയാണ് കാരണങ്ങൾ. സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കാരണം കുട്ടികൾ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ തൊഴിൽ രംഗത്തേക്ക് കടക്കുകയും, പഠനം ഹൈസ്കൂൾ തലത്തിൽ തന്നെ അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

എന്നാൽ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ചില മാറ്റങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കി യുവതലമുറയിൽ ബോധവൽക്കരണം വർധിച്ചിട്ടുണ്ട്. സാമൂഹിക അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് ഉയരുകയും, സംഘടനകളുടെ രൂപീകരണത്തിലൂടെ അവരുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി പ്രവർത്തനങ്ങൾ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കുംഭാരസമൂഹം ഇപ്പോഴും സാമൂഹ്യ-സാമ്പത്തിക വിദ്യാഭ്യാസമേഖലകളിൽ പിന്നാക്കാവസ്ഥയിൽ തന്നെയാണെങ്കിലും, മാറ്റത്തിനായുള്ള ശ്രമങ്ങളും പുരോഗതിയിലേക്കുള്ള തുടക്കവും കാണാൻ കഴിയുന്നു.

ഗ്രന്ഥസൂചി:

പ്രമോദ്, ഐ. (2008). കുംഭാരൻ. വിജ്ഞാന കൈരളി, 39(2), 58–60.

പ്രേമരാജൻ, എം. കെ. (2006). മലബാറിലെ കുംഭാരരുടെ നാട്ടറിവുകൾ.

 പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത പ്രബന്ധം, ഗവേഷണ കേന്ദ്രം, തൃശ്ശൂർ: കേരളം.

രാജം., & മലർവിഴി. (2011). നീലഗിരി ജില്ലയിലെ ആദിവാസി കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ നിലയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം.

 ഇന്റർനാഷണൽ ജേർണൽ ഓഫ് ബിസിനസ് എക്കണോമിക്സ് & മാനേജ്മെന്റ് റിസർച്ച്, 1(2), 22–38.

റാവു, ഡി. (2013). ഷെഡ്യൂൾഡ് ട്രൈബുകളുടെ സാമൂഹ്യ-സാമ്പത്തിക നില.

റീഷ്മ , ടി.എം.(2017) കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലെ കുംഭാര സമൂഹത്തിന്റെ സാമൂഹ്യ-സാമ്പത്തികവും വിദ്യാഭ്യാസപരവുമായ സ്ഥിതി – ഒരു നാചുറലിസ്റ്റിക് പഠനം പ്രബന്ധം കാലിക്കറ്റ് സർവകലാശാല.

 ഇന്റർനാഷണൽ ജേർണൽ ഓഫ് മാനേജ്മെന്റ്, 1(1), 36–50.

സിംഗ്., & സോറൻ. (1987).

 ഇന്ത്യയിലെ ഷെഡ്യൂൾഡ് കാസ്റ്റ് – സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളുടെ പരിമാണങ്ങൾ. ഗെയിൻ പബ്ലിഷിംഗ് ഹൗസ്, ശക്തിനഗർ, ഡെൽഹി.

സിംഗ്., & ഓഹ്രി. (1993). ഇന്ത്യയിലെ ആദിവാസി സ്ത്രീകളുടെ നില. സോഷ്യൽ ചേഞ്ച്, 23(4), 21–26.

ശ്രീപ്രിയ, കെ. (2009). കേരളത്തിലെ ആന്ധ്ര കുംഭാരന്മാരിൽ ഭാഷാ നിലനിൽപ്പും മാറ്റവും. പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത പ്രബന്ധം, കാലിക്കറ്റ് സർവകലാശാല.

വിനോബ., & ഗൗതം. (2003). ഇന്ത്യയിലെ ആദിവാസി കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസവും പഠനഭാഷാ പ്രശ്നവും: ജൻശാല അനുഭവം. കോഓർഡിനേറ്റർ, യു.എൻ./സർക്കാർ ജൻശാല പദ്ധതി, ന്യൂഡൽഹി.

https://ml.wikipedia.org

---

ഗ്രീഷ്മ ടി.

ഗസ്റ്റ് അദ്ധ്യാപിക

സി എച്ച് എം കെ എസ് ഗവ ഹയർസെക്കൻ്ററി സ്കൂൾ മാട്ടൂൽ