ദേശഭൂപടങ്ങളിലെ ഉടവുകളും ഉടലുകളും: സമകാലിക മലയാള ചെറുകഥയിലെ പ്രാദേശിക സ്വത്വവിചാരം
- 6 days ago
- 4 min read
Updated: 4 days ago
വിഷ്ണു പി. എ.
പ്രബന്ധസംഗ്രഹം (Abstract)
ആഗോളവൽക്കരണാനന്തര കാലഘട്ടത്തിൽ മലയാള ചെറുകഥ നേരിടുന്ന ഭാവുകത്വ പരിണാമങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് പ്രാദേശികതയുടെ വീണ്ടെടുപ്പാണ്. ആഗോള വിപണി സംസ്കാരം നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന ഏകശിലാത്മക സ്വത്വബോധത്തെ പ്രതിരോധിക്കാൻ പ്രാദേശികത എന്ന രാഷ്ട്രീയ ആയുധത്തെ സമകാലിക എഴുത്തുകാർ പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നു. വിനോയ് തോമസ്, ജി.ആർ. ഇന്ദുഗോപൻ, വി. ഷിനിലാൽ, അബിൻ ജോസഫ്, ഫ്രാൻസിസ് നൊറോണ, വി.എച്ച്. നിഷാദ് എന്നിവരുടെ ചെറുകഥകളെ മുൻനിർത്തി പ്രദേശം, മൊഴിഭേദം, ഉപസംസ്കാരം എന്നിവ എങ്ങനെ സർഗ്ഗാത്മകമായി ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ഈ പ്രബന്ധം വിശകലനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
താക്കോൽ വാക്കുകൾ: നവ-പ്രാദേശികത, മൊഴിഭേദങ്ങൾ, ജൈവരാഷ്ട്രീയം, ഗ്ലോക്കലൈസേഷൻ, സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം, ഹെറ്ററോടോപ്പിയ.
ആമുഖം:
മലയാള സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ ദേശം എന്നത് കേവലമൊരു ഭൗതിക ഇടമല്ല, മറിച്ച് സാംസ്കാരികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ സങ്കീർണ്ണതകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു സംവർഗ്ഗമാണ്. 1990-കളിൽ ആരംഭിച്ച ആഗോളവൽക്കരണ പ്രക്രിയ ലോകത്തെ ഒരു ആഗോള ഗ്രാമമായി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അത് പ്രാദേശികമായ വൈവിധ്യങ്ങളെയും തനത് സംസ്കാരങ്ങളെയും വിഴുങ്ങുന്ന ഏകശിലാത്മകമായ ഒരു ഭാവുകത്വമാണ് മുന്നോട്ടുവെച്ചത്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സമകാലിക മലയാള ചെറുകഥയിൽ നവ-പ്രാദേശികത എന്ന പ്രതിരോധം രൂപപ്പെടുന്നത്. "ആധുനികത അതിൻ്റെ ആഗോളീകരണ താല്പര്യങ്ങളാൽ മനുഷ്യനെ അവൻ്റെ മണ്ണിൽനിന്നും ചരിത്രത്തിൽ നിന്നും വേർപെടുത്താനാണ് നിരന്തരം ശ്രമിച്ചത്" (പി.കെ. രാജശേഖരൻ, 2018 : 42). ആധുനികത മനുഷ്യൻ്റെ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങൾക്ക് നൽകിയ അമിത പ്രാധാന്യം അവനെ ജീവിക്കുന്ന പരിസരത്തുനിന്നും അന്യവൽക്കരിച്ചു. എന്നാൽ സമകാലിക ചെറുകഥ ഈ പ്രവണതയെ രാഷ്ട്രീയമായി തിരുത്തുന്നു. ഇവിടെ പ്രദേശം എന്നത് കഥാപാത്രങ്ങൾ നടന്നുപോകുന്ന വെറുമൊരു പശ്ചാത്തല വിവരണമല്ല, മറിച്ച് അധികാരബന്ധങ്ങൾ നിരന്തരം പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ ഇടമാണ്. മിഷേൽ ഫൂക്കോ വിഭാവനം ചെയ്തതുപോലെ മുഖ്യധാരാ ഭൂപടങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള സമാന്തരമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഭൂമികയെയാണ് പുതുകാല കഥാകൃത്തുക്കൾ ഭാവന ചെയ്യുന്നത്.
മൊഴിഭേദങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയവും ഭാഷാപരമായ പ്രതിരോധവും
സമകാലിക മലയാള കഥയുടെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രത്തെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ ഘടകം അതിൻ്റെ ഭാഷാപരമായ വൈവിധ്യമാണ്. മാനക മലയാളം അഥവാ അച്ചടിഭാഷ എന്നത് ഒരു തരം വരേണ്യ അധികാര രൂപമാണ്. ഈ അധികാരത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓരോ പ്രദേശത്തിൻ്റെയും തനതായ മൊഴിഭേദങ്ങൾ കഥയുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തേക്ക് കടന്നുവരുന്നു. "ആധുനികാനന്തര സാഹിത്യത്തിൽ പ്രദേശം എന്നത് കേവലമൊരു സ്ഥലമല്ല, മറിച്ച് ഭാവന ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഇടമാണ്" (വി.സി. ഹാരിസ്, 2010 : 85). ഈ രാഷ്ട്രീയ ഇടം നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത് ആ പ്രദേശത്തിൻ്റെ ഗന്ധവും ഈർപ്പവുമുള്ള മൊഴിവഴക്കുകളിലൂടെയാണ്. ഭാഷ ഇവിടെ ആശയവിനിമയ ഉപാധി എന്നതിലുപരി ഒരു സാംസ്കാരിക പ്രതിരോധമായി മാറുന്നു. വിനോയ് തോമസിൻ്റെ 'നീലച്ചടയൻ' (2021) എന്ന കഥ പരിശോധിച്ചാൽ, മലബാറിലെ മലയോര മേഖലകളിലെ അതിജീവന പോരാട്ടങ്ങൾ അവയുടെ തനതായ മൊഴിരൂപങ്ങളിൽത്തന്നെ ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നത് കാണാം. ഇതിലെ സംഭാഷണങ്ങളിൽ പ്രദേശം ഒരു മിത്തായി മാറുന്നു: "എടാ, ഇത് വെറും സാധനമല്ല. നീലച്ചടയനാ... ഇത് വലിച്ചാൽ നിൻ്റെ കണ്ണിൻ്റെ മുന്നിൽ ഇരിട്ടി പുഴ അറബിക്കടലായി മാറും" (വിനോയ് തോമസ്, 2021 : 12). അച്ചടിഭാഷയുടെ അധിനിവേശത്തെ നാട്ടുഭാഷകൾ കൊണ്ട് നേരിടുന്ന ഈ രീതി മലയാള കഥയുടെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
നഗരപ്രാന്തങ്ങളിലെ അധോലോക പ്രാദേശികത
നഗരം എന്നത് ആധുനികതയുടെ പ്രതീകമാണ്. എന്നാൽ ആധുനികാനന്തര കഥ നഗരമെന്ന ഏകീകൃത സങ്കല്പത്തെ തകർത്ത് നഗരപ്രാന്തങ്ങളിലെയും ചേരികളിലെയും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട അപര പ്രാദേശികതയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ജി.ആർ. ഇന്ദുഗോപനെപ്പോലുള്ള എഴുത്തുകാർ നഗരത്തെ ഭാവന ചെയ്യുന്നത് അതിൻ്റെ മാളുകളിലൂടെയോ തിളക്കമുള്ള റോഡുകളിലൂടെയോ അല്ല, മറിച്ച് അതിൻ്റെ ഇരുണ്ട ഗലികളിലൂടെയും അധോലോക ഇടങ്ങളിലൂടെയുമാണ്. "ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഓരോ ഇടവും അവിടെ വസിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവത്തെയും രാഷ്ട്രീയത്തെയും നിർണ്ണയിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകമാണ്" (എൻ. പ്രഭാകരൻ, 2015 : 67). ഇന്ദുഗോപൻ്റെ'അർക്കൻ' (2021) എന്ന കഥയിൽ തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള അധികാരബന്ധങ്ങൾ സംഭാഷണങ്ങളിൽ തെളിയുന്നു: "നീ എന്നാത്തിനാടാ അണ്ണൻ്റെ അടുത്ത് വന്ന് ഈ ഷോ കാണിക്കുന്നത്? ശംഖുമുഖം കടപ്പുറം നിൻ്റെ തന്ത ഉണ്ടാക്കിയതാണോ? അവിടെ വലയിടണമെങ്കിൽ ഇവിടുത്തെ അണ്ണന്മാരുടെ സമ്മതം വേണം" (ജി.ആർ. ഇന്ദുഗോപൻ, 2021 : 34). നഗരമെന്ന യന്ത്രത്തിനുള്ളിൽ അദൃശ്യമാക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ ലൊക്കാലിറ്റികളെ വീണ്ടെടുക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയമാണിത്. വികസനത്തിൻ്റെ തിളക്കത്തിന് പിന്നിലെ ഇരുണ്ട യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തേക്ക് പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിലൂടെ നഗരപ്രാന്തങ്ങൾ പുതിയൊരു പ്രാദേശിക സ്വത്വം കൈവരിക്കുന്നു.
പ്രാദേശിക മിത്തുകളും ജാതിബോധത്തിൻ്റെ നരവംശശാസ്ത്രവും
പ്രാദേശിക ചരിത്രത്തെയും വംശീയ സ്മരണകളെയും വീണ്ടെടുക്കാൻ മിത്തുകളെ സമകാലിക എഴുത്തുകാർ അതീവ സൂക്ഷ്മമായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നു. മുഖ്യധാരാ ചരിത്രം വിസ്മരിച്ച കീഴാള സത്യങ്ങൾ പ്രാദേശിക മിത്തുകളിലൂടെയും ഐതിഹ്യങ്ങളിലൂടെയുമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. "പ്രാദേശിക മിത്തുകൾ പലപ്പോഴും ഔദ്യോഗിക ചരിത്രം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ കീഴാള സത്യങ്ങളെയും വംശീയ സ്മരണകളെയും വഹിക്കുന്ന സമാന്തര ചരിത്രപാഠങ്ങളാണ്" (എസ്. മുരളി, 2002 : 124). വിനോയ് തോമസിൻ്റെ 'പെണ്ണാച്ചി' (2021) എന്ന കഥ ഉത്തരമലബാറിലെ ജാതിബോധത്തെ ഇത്തരമൊരു മിത്തുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു: "നീ ഏത് തറവാട്ടിലെ പെണ്ണായാലും ശരി, പെണ്ണാച്ചി മിത്ത് സത്യമാണെങ്കിൽ നീ നായ് ആയി മാറും. ഈ മണ്ണിൽ ദൈവങ്ങൾക്കും നായ്ക്കൾക്കും ഒരേ നിയമമാ..." (വിനോയ് തോമസ്, 2021 : 56). ഒരു നിശ്ചിത ഭൂപ്രദേശത്തിൻ്റെ ജാതിബോധത്തെയും ലിംഗരാഷ്ട്രീയത്തെയും ഒരു വംശീയ മിത്തുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ പ്രദേശം എന്നത് കേവലം സ്ഥലമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യരുടെ ആന്തരിക ലോകത്തെപ്പോലും നിയന്ത്രിക്കുന്ന അധികാരകേന്ദ്രമാണെന്ന് കഥ സ്ഥാപിക്കുന്നു.
ഗ്ലോക്കലൈസേഷനും കായിക സംസ്കാരത്തിൻ്റെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രവും
ആഗോളതയും പ്രാദേശികതയും തമ്മിലുള്ള പാരസ്പര്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഗ്ലോക്കലൈസേഷൻ (Glocalization) സമകാലീന സാഹിത്യത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ പ്രക്രിയയാണ്. "ആഗോളതലത്തിലുള്ള ആശയങ്ങളോ വിനോദങ്ങളോ ഒരു പ്രത്യേക പ്രദേശത്ത് എത്തുമ്പോൾ അവിടുത്തെ തനതായ ജൈവിക മുദ്രകളുമായി ചേർന്ന് പുതിയൊരു ഭാവുകത്വം നിർമ്മിക്കുന്നു" (വി.സി. ഹാരിസ്, 2010 : 88). റോണാൾഡ് റോബർട്ട്സൺ വിഭാവനം ചെയ്ത ഈ സിദ്ധാന്തത്തിൻ്റെ ഉത്തമ മാതൃകയാണ് വി. ഷിനിലാലിൻ്റെ 'കപ്പക്കളി' (2022) എന്ന കഥ. ലോകവ്യാപകമായ കായികവിനോദമായ ഫുട്ബോളിനെ തിരുവനന്തപുരത്തെ തീരദേശ ജീവിതവുമായി ഷിനിലാൽ കോർത്തിണക്കുമ്പോൾ അത് ആഗോള കായിക വിനോദത്തിൻ്റെ പ്രാദേശികമായ പുനർവായനയായി മാറുന്നു. ഇതിലെ സംഭാഷണങ്ങളിൽ ആഗോളാവേശമായ ഫുട്ബോൾ ഒരു നാടിൻ്റെ അഭിമാനമായി മാറുന്നത് കാണാം: "കടലമ്മ കനിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ഞങ്ങക്ക് കുഴപ്പമില്ലെടാ, പക്ഷെ ഈ കളിയിൽ തോറ്റാൽ പള്ളീല് അച്ഛൻ പോലും ഞങ്ങളെ വെറുതെ വിടൂല. ഇത് ഞങ്ങടെ അഭിമാനമാടാ... കടപ്പുറത്തിൻ്റെ കളി!" (വി. ഷിനിലാൽ, 2022 : 28). ആഗോളീകരണത്തെ തങ്ങളുടേതായ രീതിയിൽ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പ്രാദേശികത അതിനെ കീഴടക്കുന്ന കാഴ്ചയാണിവിടെ.
രാഷ്ട്രീയ ഭൂമിശാസ്ത്രവും പകയുടെ പൈതൃകവും
പ്രദേശം എന്നത് കേവലമൊരു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അതിരല്ല, മറിച്ച് ചരിത്രപരമായ പകയുടെയും രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങളുടെയും കൂടി രേഖാചിത്രമാണ്. അബിൻ ജോസഫിൻ്റെ 'താമ്രപർണ്ണി' (2020) എന്ന കഥ രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകങ്ങൾ ഒരു പ്രദേശത്തിൻ്റെ ചരിത്രത്തെയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെയും എങ്ങനെ മുറിപ്പെടുത്തുന്നു എന്ന് അന്വേഷിക്കുന്നു. "ഓരോ പ്രദേശത്തിനും അതിന്റേതായ രാഷ്ട്രീയ ഭൂപടമുണ്ട്; ആ ഭൂപടങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത് അധികാരത്തിൻ്റെ ഉടവുകളാണെന്ന്" (എൻ. പ്രഭാകരൻ, 2015 : 74). ഇതിലെ സംഭാഷണങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രീയ ബോധം ഒരു വംശീയ സ്മരണയായി മാറുന്നു: "ഈ മണ്ണിൽ വീണ ചോരയൊന്നും ഉണങ്ങില്ലടാ... ഓരോ തെങ്ങും ഓരോ കൊടിയടയാളമാണ്. കൊന്നവനും ചത്തവനും ഈ പുഴയിലെ വെള്ളമാ കുടിക്കുന്നത്" (അബിൻ ജോസഫ്, 2020 : 15). രാഷ്ട്രീയ പകയാൽ മുറിവേറ്റ ഓരോ സ്ഥലവും ആ പ്രദേശത്തിൻ്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സ്വത്വത്തെ മാറ്റിവരയ്ക്കുന്നു. വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യ ദുഃഖങ്ങൾ പോലും ദേശത്തിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രവുമായി ഇഴപിരിയാത്ത വിധം ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
തീരദേശ കീഴാളജീവിതവും വംശീയ ഭൂമിശാസ്ത്രവും
ഫ്രാൻസിസ് നൊറോണയെപ്പോലുള്ള എഴുത്തുകാർ തീരദേശത്തെ കീഴാള ജീവിതത്തിൻ്റെ പ്രാദേശികതയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. മുഖ്യധാരാ സാഹിത്യത്തിൽ പലപ്പോഴും കാൽപ്പനികവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള കടൽത്തീരം നൊറോണയുടെ കഥകളിൽ പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ ഇടമാണ്. "ശരീരം മണ്ണായാലും കടലായാലും അത് ആ ദേശത്തിൻ്റെ ഗന്ധമായി പരിണമിക്കുന്ന ജൈവസാഹചര്യമാണ് കീഴാള പ്രാദേശിക രചനകളിൽ നാം കാണുന്നത്" (വി.സി. ഹാരിസ്, 2010 : 95). കടലിൻ്റെ സംസാരഭാഷയും ലത്തീൻ കത്തോലിക്കാ സമുദായത്തിൻ്റെ സവിശേഷമായ ഉപസംസ്കാരവും വിശ്വാസങ്ങളും ഇവിടെ ആഗോളീകരണത്തിന് നിരക്കാത്ത തനത് സാംസ്കാരിക ഭൂപടങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നു. വരേണ്യമായ അച്ചടിഭാഷയ്ക്ക് വഴങ്ങാത്ത ഈ 'കടലോര മലയാളം' യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു സ്വത്വപ്രഖ്യാപനമാണ്. കടലിലെ ഓരോ തിരമാലയ്ക്കും ഓരോ പേരുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന മനുഷ്യർ, അവരുടെ തൊഴിലറിവുകൾ, പള്ളി കേന്ദ്രീകൃതമായ സാമൂഹിക ജീവിതം എന്നിവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് ഈ പ്രാദേശികത നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്.
നഗരപ്രാന്തങ്ങളിലെ പാർശ്വവൽകൃത ഇടങ്ങൾ
ആധുനിക നഗരവൽക്കരണത്തിൻ്റെ മിനുസമുള്ള ഭൂപടങ്ങളിൽ നിന്നും വിട്ടുപോയ ഇടങ്ങളെയാണ് വി.എച്ച്. നിഷാദിനെപ്പോലുള്ള എഴുത്തുകാർ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത്. "ആധുനികതയുടെ മിനുസമുള്ള ഭൂപടങ്ങളിൽ കാണാത്ത ഈ ഉടവുകൾ (Cracks) പുതിയ കാലത്തെ ദേശസങ്കല്പത്തിൻ്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്" (എൻ. പ്രഭാകരൻ, 2015 : 82). നിഷാദിൻ്റെ 'മുടി' (2019) പോലുള്ള കഥകളിൽ മനുഷ്യശരീരവും അവർ താമസിക്കുന്ന മലിനമായ ഇടവും തമ്മിലുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ ബന്ധത്തെ അതീവ ഗൗരവത്തോടെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. അദൃശ്യമാക്കപ്പെട്ട ഈ ലൊക്കാലിറ്റികളെ കഥാലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിലൂടെ സമകാലിക മലയാള ചെറുകഥ അതിൻ്റെ ജനാധിപത്യപരമായ വികാസം പൂർത്തിയാക്കുന്നു. വികസനത്തിൻ്റെ തിളക്കത്തിന് പിന്നിൽ അദൃശ്യമാക്കപ്പെട്ട കറുത്ത പ്രാദേശികത ഇവിടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയമായി മാറുന്നു. നഗരമെന്ന യന്ത്രത്തിൻ്റെ ഘടകങ്ങളായി മാറാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ഈ പാർശ്വവൽകൃത ഇടങ്ങൾ ആഗോള നഗര സങ്കല്പങ്ങളെ അപനിർമ്മിക്കുന്നു.
ഉപസംഹാരം
(Conclusion)
സമകാലീന മലയാള കഥയിൽ പ്രാദേശികത എന്നത് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഒതുങ്ങിക്കൂടലല്ല, മറിച്ച് ആഗോളാധിപത്യത്തിനെതിരെയുള്ള സാംസ്കാരികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ സജീവ പ്രതിരോധമാണ്. "മലയാള സാഹിത്യം പുതിയൊരു രാഷ്ട്രീയ-സൗന്ദര്യശാസ്ത്ര ഭൂമികയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചതിൻ്റെ വ്യക്തമായ തെളിവാണ് ഈ നവ-പ്രാദേശിക രചനകൾ" (വി.സി. ഹാരിസ്, 2010 : 92) എന്ന നിരീക്ഷണം ഇതോടൊപ്പം ചേർത്തു വായിക്കുമ്പോൾ, മലയാള കഥയുടെ ഭാവുകത്വം കൈവരിച്ച മൗലികത ബോധ്യപ്പെടുന്നു. ആഗോളീകരണത്തിൻ്റെ ഏകശിലാത്മകമായ സ്വത്വനിർമ്മിതികളെ തകർത്ത് വൈവിധ്യമാർന്ന നാട്ടുജീവിതങ്ങളെയും വംശീയ ചരിത്രങ്ങളെയും കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തേക്ക് പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിൽ പുതുകാല കഥാകൃത്തുക്കൾ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭാഷാഭേദങ്ങളും മിത്തുകളും ജൈവരാഷ്ട്രീയവും കോർത്തിണക്കി രൂപപ്പെടുത്തിയ ഈ ആഖ്യാനരീതി മലയാള സാഹിത്യത്തെ ലോകസാഹിത്യത്തിന് മുന്നിൽ പുതിയൊരു രാഷ്ട്രീയ അടയാളപ്പെടുത്തലായി മാറ്റുന്നു. പ്രദേശം എന്നത് ഇവിടെ അതിരുകളാൽ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ട ഒരിടമല്ല, മറിച്ച് സാർവ്വലൗകികമായ മനുഷ്യാവസ്ഥയെ തനതായ ഗന്ധത്തോടെയും നിറത്തോടെയും പുനർവ്യാഖ്യാനം ചെയ്യുന്ന വിസ്തൃതമായ ഒരു ജാലകമാണ്.
സഹായകഗ്രന്ഥങ്ങൾ:
അബിൻ ജോസഫ്. (2020). താമ്രപർണ്ണി (കഥാസമാഹാരം).
കോട്ടയം: ഡി.സി. ബുക്സ്.
ഇന്ദുഗോപൻ, ജി.ആർ. (2021). ശംഖുമുഖം (കഥകൾ).
കോഴിക്കോട്: മാതൃഭൂമി ബുക്സ്.
എൻ. പ്രഭാകരൻ. (2015). ദേശത്തിൻ്റെ ലാൻഡ് സ്കേപ്പ്.
കോഴിക്കോട്: മാതൃഭൂമി ബുക്സ്.
നിഷാദ്, വി.എച്ച്. (2019). മുടി (കഥാസമാഹാരം).
കണ്ണൂർ: കൈരളി ബുക്സ്.
പി.കെ. രാജശേഖരൻ. (2018). നിശബ്ദതയുടെ അദൃശ്യ നഗരങ്ങൾ.
കോട്ടയം: ഡി.സി. ബുക്സ്.
ഫ്രാൻസിസ് നൊറോണ. (2019). കടലിലെ പശു.
കോട്ടയം: ഡി.സി. ബുക്സ്.
വി.സി. ഹാരിസ്. (2010). ആധുനികാനന്തരത: പാഠവും പരിസരവും.
കോഴിക്കോട്: മാതൃഭൂമി ബുക്സ്.
വിനോയ് തോമസ്. (2021). രാമച്ചി (കഥാസമാഹാരം).
കോട്ടയം: ഡി.സി. ബുക്സ്.
വി. ഷിനിലാൽ. (2022). കപ്പക്കളി (കഥാസമാഹാരം).
തൃശൂർ: കറന്റ് ബുക്സ്.
എസ്. മുരളി. (2002). മലയാള കഥയിലെ ദേശകാലങ്ങൾ.
തൃശൂർ: കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി.
വിഷ്ണു പി എ
അസിസ്റ്റൻ്റ് പ്രൊഫസർ
മലയാളവിഭാഗം
ശ്രീനാരായണ കോളേജ്, നാട്ടിക, തൃശ്ശൂർ
Email : vishnuajayakumar05@gmail.com
Comments